Artistiek leider Mariska Verhulst over het programma

Nieuws

Duizel in het Park

Nog een paar weken voor Duizel in het Park! Ik ben druk bezig om het programma rond te krijgen. Altijd spannend, die eindsprint, ook al is het alweer de 9e editie. Lukt het wel of niet om die laatste toffe acts, installaties en optredens nog in te koppen en vallen dan alle puzzelstukjes in elkaar? Tot nu toe is het altijd goed gekomen en staat er begin augustus een fantastisch festival in het Vroesenpark.

Zelfs van de allereerste editie kan ik me de sfeer en het programma nog goed herinneren. Merel Kamp bijvoorbeeld, die in alle rust horizontaal een boom inloopt en een bloem plukt voor een bezoeker. De Waterlanders die samen met het publiek een vogelconcert geven en natuurlijk ons eigen Vroesenpark project Dit is mijn tuin!: prachtige videoportretten van buurtbewoners op een scherm in het water van het park. Een aantal van de kunstenaars van toen, waaronder Merel en de Waterlanders, doken weer op in latere edities van Duizel.

Dit jaar keert het door mij geliefde theatermakersduo Hanneke de Jong en Jonas de Witte terug naar het festival. In 2014 stonden ze op Duizel met Project Solaris, een beeldende expeditie door het Vroesenpark. Voor dit jaar hebben ze opnieuw een wandeling ontwikkeld, maar dan één door de wijk. Met een ipod in de hand ga je op pad, op zoek naar de ongeziene mens. Onderweg worden film en realiteit met elkaar verweven. Ik was hier heet hun nieuwste project en het verhaal erachter raakte mij.

Toen de benedenbuurman van Hanneke en Jonas – die zij nauwelijks kenden - kwam te overlijden, bleken er geen familieleden of vrienden te zijn. Er was geen afscheid, geen gangbare begrafenis. Alleen een medewerker van de gemeente, die zijn bezittingen – het laatste tastbare bewijs van zijn bestaan – mee zou nemen en vernietigen. Hanneke, Jonas en een aantal buren besloten toen om een aantal uren door te brengen in het huis van de onbekende man, om hem als het ware te eren. Toen ze er eenmaal waren, begonnen ze zich steeds meer af te vragen wat de verlangens, dromen en gedachten van hun buurman waren geweest, in zijn leven en op de dag dat hij stierf.

Deze gebeurtenis inspireerde het duo tot het maken van de locatievoorstelling Ik was hier, waarvan de wandeling een eerste stap is. Wie mee gaat, dringt steeds dieper het leven van een onbekende man binnen. Het brengt je dichter bij vragen over je eigen leven en sterfelijkheid. Ook ik werd door het verhaal aan het denken gezet: hoeveel weet ik eigenlijk van mijn buurman… en die oudere man die 2 huizen verderop woont? Toch maar eens aanbellen om een praatje te maken en hem uit te nodigen een kijkje te nemen op Duizel.

We gaan dus weer het park uit, op ontdekkingstocht door de buurt. Dit jaar ook voorafgaand aan het festival. Vanaf maandag 10 juli kun je Mengelmoes in het verzorgingstehuis van Humanitas aan de Bergweg bezoeken, een project in samenwerking met het Platform voor Ouderen en Verhalen. In 2016 bracht het platform al een aantal mooie verhalen van ouderen over liefde en seks naar Duizel. Dit jaar zullen schrijfster Elske van Lonkhuyzen en social food designer Karlijn Souren met Mengelmoes bijzondere en bijna vergeten moestuinverhalen vastleggen in woord en beeld en presenteren tijdens Duizel.

Karlijn Souren kwam ik tegen bij het Verhalendiner dat ze ontwikkelde met bewoners van het Oostmolensteyn, de seniorenflat aan het Oostplein in Rotterdam. De senioren schoven tijdens het diner aan tafel om hun herinneringen over eten met bezoekers te delen. Nu komt ze met een nieuw project, onder de naam Tafelgenoot, waarbij ook weer de ontmoeting tussen generaties centraal staat. Het wordt een bijzondere eetervaring waar jong en oud aan kan deelnemen.

Voor nu: neem alvast een kijkje in ons programma en hou de website in de gaten, want we blijven hem vullen met nog meer moois!

PS: We zoeken momenteel nog naar een mooie locatie in de wijk voor Ik was hier. Een leegstaande woning of een ruimte die daarvoor door kan gaan. Mocht je nog tips hebben, dan horen we die graag!